Update

Welkom!

In mijn vorige blog had ik een (vr)eetbui beschreven en het plaatsen vond ik best lastig. Je geeft toch een stukje van jezelf bloot dat je liever niet laat zien. Daarbij besef ik ook dat er meerdere mensen zijn die het herkennen. Zelf ben ik heel erg blij dat ik deze (vr)eetbuien niet zo vaak meer heb. Zo af en toe komt er eentje om de hoek kijken. Er zit zeker vooruitgang in en dat is heel belangrijk. Het laatste stuk zal ik zeker overwinnen!

88e7d617b581065933cf54f751847861

Diëtiste:

Gisterochtend mocht ik weer naar Judith (diëtiste). Ik ben nog steeds heel erg blij met haar. Het is fijn om af en toe met iemand te kunnen praten. Zij had mijn vorige blog gelezen en zij blijft altijd positief. Die (vr)eetbui blijft bij mij hangen, terwijl de rest wel goed ging. Ik ben zelfs 1,3 kilo afgevallen en daar ben ik heel erg blij mee! Het lijntje gaat eindelijk weer dalen. Ik merk dat ik weer beter in mijn vel zit na alle lichamelijke en geestelijke kwalen. Dat maakt dat alles iets gemakkelijker gaat. Hoe dan ook, afvallen zal altijd met vallen en opstaan gaan. Het belangrijkste is om zo snel mogelijk de draad weer op te pakken als het even tegen zit. Ook als het op dat moment voelt dat heel de wereld vergaat. Aan elke (vr)eetbui komt een eind. De ene keer zal dat sneller zijn dan een andere keer.

6f5611e3a4fce59950313986360afffd

Personal trainer:

Gistermiddag mocht ik weer trainen met Mark. Na de vorige training had ik geen spierpijn. Terwijl ik altijd wel iets voelde. De ene keer erger dan de andere keer, maar nu voelde ik niets! En dat is heel raar. Dit gaf ik aan Mark door. Ik kan zeggen dat het niet altijd slim is om aan een personal trainer door te geven dat je geen spierpijn had. Gisteravond begon ik al spierpijn in mijn kont te voelen en sinds vanmorgen voel ik heel mijn lichaam! Vooral mijn Schouders, bovenarmen, gehele rug en schuine buikspieren hebben het nu zwaar, heel zwaar. Meestal is het de 2e dag net iets erger. Ik ben bang dat ik het morgen helemaal zwaar ga krijgen. Spierpijn is lekker om te hebben, tot op zekere hoogte. Het moet niet zo zijn dat je niets meer kan.

Groetjes,

Sandra

Advertenties

Waarom?

Welkom!

Een tijd lang twijfel ik of ik deze blog zou plaatsen. Vervolgens heb ik een deal met mijzelf gesloten. Als zo iets weer voor zou komen dan plaats ik hem. Dat is nu het geval. Het gebeurde weer op zondag.

Waarom? Dit is iets wat ik mijzelf al een paar uur afvraag. Waarom heb ik te veel en verkeerd gegeten? Waar gaat het mis? Waarom laat ik dit gebeuren? In dit geval gaat het om 4 witte zachte bolletjes, op elk bolletje een frikadel en natuurlijk een klodder mayonaise. Met als gevolg dat ik nu nog steeds misselijk ben. Ik ga zo precies mogelijk beschrijven hoe dit is gebeurd.

overeating

Vanmorgen lekker uit kunnen slapen en ik heb zondag altijd een rustig dagje. De was doen, stofzuigen, dweilen, gewoon een beetje rommelen in huis. Op het moment dat ik ’s middags na de lunch tv kijk komt er ineens een stemmetje dat zegt: “hm, ik heb trek in: chips, chocolade, koek, pizza, patat, snacks, het maakt niet uit wat als het maar lekker is”. Dat zakt even weg en dan komt het stemmetje weer en die heeft besloten dat het een zacht wit bolletje met een frikadel en mayonaise moet worden. Ik heb een stemmetje dat echt nadenkt over wat hij wil. Ik heb niets in huis en ik moet het halen. Nadeel is dat tegenwoordig alle supermarkten elke dag open zijn en het dus makkelijk is om iets te halen. Op de naar de supermarkt.

Terwijl ik naar de auto loop (supermarkt zit op loopafstand, maar dat duurt te lang) om naar de supermarkt te rijden komt er een ander stemmetje op zetten: “San, doe het niet! Rij niet naar de supermarkt en ga gewoon terug naar binnen”. Voor ik het besef sta ik geparkeerd bij de supermarkt en naar binnen liep. Iets in mij is sterker dan het goede stemmetje. Eenmaal binnen komt weer het goede stemmetje: San, doe het nou niet, ga gewoon naar huis!”. Tja, daar stond ik bij de kassa met een zak met willetje bolletjes, een pot mayonaise en een pak met 5 frikadellen. Terwijl ik een pan met olie warm maak (ik heb geen frituurpan, maar voor alles is een oplossing te bedenken) en 4 frikadellen bak, komt weer het goede eat your life awaystemmetje dat ondertussen naar mij begint te schreeuwen: “San, gooi het gewoon weg. Niet opeten!”. De 5e frikadel heb ik weg gegooid, want die paste niet in de pan. De andere 4 heb ik gebakken en de broodjes met mayonaise liggen klaar. Dus hop met mijn bord naar de woonkamer. De eerste 2 broodjes kreeg ik met gemak weg. Bij de 3e begon mijn maag al te draaien en van het 4e broodje moest ik toch een hap nemen. Die heb ik uiteindelijk weg gegooid. Ondertussen ben ik al een uurtje of 2 misselijk en voel ik me beroerd. Het gekke is dat ik niet eens weet of ik mij nu schuldig voel. Ik vind het vooral zonde, want wat ik ben ik mee opgeschoten? Helemaal niets! Ik ben eerder een stap terug dan een stap vooruit.

Het goede stemmetje negeer ik, terwijl die luid en duidelijk aanwezig was en het slechte stemmetje volg ik als een mak lammetje. Als ik terug kijk dan begrijp ik niet dat ik niet naar het goede stemmetje heb geluisterd. Iets in mij weet dat het niet goed is en toch moet het. Het is op dit moment nog te sterk.

Groetjes,
Sandra